Miodownik, czyli dwie warstwy ciasta miodowego, biszkopt i krem budyniowy łączący całość. Zawsze przygotowywany na specjalne okazje (musiał być gotowy z wyprzedzeniem, gdyż przed konsumpcją potrzebuje nocy schłodzenia). Po tym czasie początkowo twarde blaty miodowe magicznie miękną i można kroić!

Tym przepisem zaczynam cykl "Klasyki mego dzieciństwa", w którym będę dzielić się z Wami recepturami kultowymi w mojej rodzinie. Tymi przygotowywanymi naprędce, w zwykłą sobotę oraz takimi z górnej półki, zarezerwowanymi na specjalne okazje. Pomysł narodził się podczas pierwszego lockdownu, wiosną, gdy zamknięta w domu przez trzy miesiące po raz pierwszy od dłuższego czasu nie miałam ochoty na żadne nowe doznania smakowe, wymyślne dania z odległych miejsc. Zatęskniłam za dobrze znanymi aromatami, które pamiętałam od dziecka. I tak, zaczęłam odkurzać stare domowe przepisy.

W tym roku nasza brzoskwinia porządnie obrodziła. Niepozorne, małe drzewko wprost uginało się pod ciężarem pomarańczowych kuli. Niezliczona ilość zjedzonych prosto z drzewa, obdarowana rodzina, kilka kilogramów pokrojonych w kostkę i zamrożonych owoców. Z urodzaju powstało także to ciasto. Połączenie kruchego ciasta, masy serowej i bezy zawsze się obroni. Co prawda sezon na brzoskwinie już się skończył, ale te z puszki też dadzą radę!

Wiem, że dzisiejszemu tygodniowi przyświecało hasło "PĄCZKI", ale jeśli pomimo tego, że zjedliście ich trochę, chęć na coś słodkiego wciąż daje Wam się we znaki, mam dla Was propozycję.
Jagielnik banoffee bez pieczenia. Zawiera wszystko, co szanująca się słodycz mieć powinna, a przy tym to coś wartościowego i zdrowego. Jest karmelowo-fistaszkowy spód, warstwa z masłem orzechowym i bananem, na to kremowe, delikatne nadzienie kokosowe. Wierzch to oczywiście gorzka czekolada.
Mój jagielnik posłodziłam daktylami i ksylitolem. Przypadł do gustu wszystkim - tym bardziej fit i tradycjonalistom również. Niektórzy wzięli po kawałku do kawy, inni do śniadania (to o mnie!). Przepis z pewnością do powtórzenia w innej wersji smakowej!

Mając spory zapas przecenionych, przejrzałych bananów, chciałam upiec do kawy coś, co zjedzą wszyscy domownicy, łącznie z moją siostrą, która jest weganką. Tak oto powstał najprostszy wegański chlebek bananowy. Bardzo mokry, delikatny w środku, z chrupiącym, cukrowym wierzchem, Jest świetny i w niczym nie odstaje od klasycznego chlebka, z masłem i jajami (dotychczas moim ulubionym był  ten od Sophie Dahl).
Wg nas najlepiej smakuje grubo posmarowany domowymi powidłami.

To ciasto to takie preludium bożonarodzeniowych wypieków. Korzenne, wilgotne, ale nie ciężkie. Jego wykonanie zajmie Wam dosłownie chwilę - wystarczy wszystko wymieszać łyżką.
Zwieńczenie ciasta, czyli polewa daktylowa, to istna czekoladowa ambrozja. Radzę przyrządzić jej trochę więcej i ulokować w lodówce. Przyda się jako smarowidło do chleba czy naleśników.

Kolejna wersja  ciasta czekoladowego w zdrowszej wersji. Było już z burakami, teraz wzięłam na warsztat cukinię. Ciasto jest bardzo mokre, ciemne, nieoszukane. Zamiast kruszonki czy polewy - orzechy brazylijskie, moje ulubione ostatnimi czasy. Przyrumienione smakują jeszcze lepiej niż wyjadane prosto z torebki.

Myślą przewodnią tegorocznego grudnia wyjątkowo nie były Święta. Moją głowę zaprzątały głównie dwa egzaminy, których termin przypadał na ostatni tydzień zajęć przed przerwą świąteczną. Stąd duże zaniedbanie Domowych Frykasów i mojej kuchni w ogóle. Każdą wolną chwilę, a było ich niewiele, poświęcałam na sen czy trening. Oczywiście znalazłam moment na upieczenie pierników, przygotowanie piernika staropolskiego czy kupienie prezentów dla bliskich. I szczerze wierzę, że tylko dzięki temu nie dostałam na głowę.
Teraz jestem już w domu. Egzaminy zdane, a ja wreszcie mam czas na to, by przesiedzieć i przegadać 4 h w kawiarni, wylegiwać się w łóżku z Łatką do południa, pływać ile chcę, i przygotowywać Święta.
Ciasto z suszonych owoców już upieczone, świąteczne menu ustalone, tort urodzinowy Zosi wybrany, choinka kupiona.
Dziś dzielę się z Wami przepisem na dobrze przyprawione, pikantne ciasto ze świetnym mandarynkowym kompotem, które umiliło mi jeden z grudniowym weekendów. Melasa jest nieodzownym składnikiem tego wypieku i nie da się jej niczym zastąpić. Ja użyłam karobu, czyli bosko karmelowej i zdrowej melasy z chleba świętojańskiego.

 Tak dobrej czekoladowej rzeczy nie jadłam, oj, dawno. Ciasto z rodzaju tych 'naj'. Najbardziej czekoladowe, najwilgotniejsze, najprostsze, najszybsze, no i oczywiście najpyszniejsze. Po prostu.
Żeby nie było 'tylko' czekoladowo, do polewy przemyciłam ukochane masło orzechowe. Wszyscy lubią, gdy chrupie, więc całość posypałam prażonymi, solonymi orzeszkami.
Tortownica o średnicy 18 cm okazała się oczywiście za mała, by sprostać apetytom wszystkich entuzjastów tego ciasta. Musiałam się nieźle natrudzić i dobrze schować ostatni kawałek, by przetrwał do poniedziałku. Sprezentowałam go w anatomicum koleżance z grupy, chcąc odwdzięczyć się za przysługę.
Następnym razem z pewnością upiekę podwójną porcję .

Zazwyczaj porę roku można u mnie łatwo odgadnąć zerkając na to, co wyciągam z piekarnika. To arcywilgotne, typowo jesienne ciasto jest  połączeniem delikatnego pomarańczu dyni, jędrnych gruszek, suszonej żurawiny. Na domiar dobrego sporo przypraw korzennych i orzechy laskowe prosto z leszczyny rozpościerającej swój wielki, zielony baldachim nad naszym tarasem.

Niedawno miałam przyjemność poznać dziewczynę z wielkimi kulinarnymi ambicjami. Nigdy wcześniej nie miała okazji niczego ugotować i mam wrażenie, że teraz chce nadrobić te wszystkie lata, bo prawie codziennie, z niegasnącym entuzjazmem, zadaje to samo pytanie: "Joanna, what will we cook today?". Paula jest wielką fanką czekolady, dlatego upiekłyśmy już muffiny czekoladowe i pełnoziarniste muffiny nadziane nutellą. Teraz przyszła kolej na brownie. Chciałam dodać do niego orzechy lub migdały, ale moja propozycja nie spotkała się z aprobatą. Miało być ciasto czekoladowe, "tylko" czekoladowe i takie, ku zadowoleniu wszystkich, upiekłyśmy. Strasznie cieszę się, kiedy mogę zarazić kogoś pasją do kucharzenia, nauczyć czegoś w tym temacie. Miło, gdy ktoś zwykłe babeczki uważa za najlepsze delicje na świecie. Najlepsze, bo przyrządzone własnymi rękami. Przypominają mi się moje pierwsze kuchenne próby, gdy mając kilka lat plątałam się mamie pod nogami (najczęściej strasznie przeszkadzając), bo musiałam wszystkiego dotknąć, powąchać no i oczywiście spróbować.
Na koniec ważna uwaga praktyczna. Brownie to ciasto bardzo mokre, gliniaste, wręcz zakalcowate. Nie pieczemy go do "suchego patyczka"!

Jedząc kawałek tego ciasta, nie ma się żadnych wątpliwości, że to ciasto czekoladowe. Szczerze mówiąc, jest tak czekoladowe, że momentami aż gorzkie. Wystarczy mały kawałek, by nasycić każdego wielbiciela ciemnych tabliczek. Na wierzchu ułożyłam truskawki, to co, że z Hiszpanii, ważne, że kolorowe, słodkie i, o dziwo, pachnące(!). Jest to na pewno godny deser/kolacja, by uczcić dzisiejszy Dzień Czekolady. Masę przygotowuje się bardzo szybko, później pozostaje tylko cierpliwie czekać na  upieczenie. A więc prędko szykujcie składniki, może zdążycie skosztować go jeszcze przed północą :-)
Aha, i uważajcie próbując surowego ciasta, jest mocniejsze od niejednego drinka!

Tę babkę pierwszy raz przygotowałam rok temu, zasmakowała nam na tyle, że dziś upiekłam ją znów, z jedną zmianą- podwoiłam porcję. Ciasto jest niesamowicie mokre, aromatyczne, a polewa... polewa to czysta poezja! Autorka przepisu nazwała ją ekspresową, więc jeśli ktoś nie ma jeszcze gotowej baby wielkanocnej, ten przepis jest dla Was.
Z racji tego, że już jutro Wielkanoc, chciałabym życzyć wszystkim smacznych Świąt! I nie przejedźcie się zbytnio :-)